« أبو على دقّاق » « 1 » گويد : « بزرگ‌ترين همهء چيزها ، نشستن بر بساط فقر است و ترك گفتن آفاق بكلّى چنان كه او را نه معلومى بود ، نه جاهى . نه مالى نه چيزى . » گفتند هر كسى كه بدين صفت بود ، او را هيچ ثواب بود ؟ گفت : « آنچه مردان مىپوشند ، او مىپوشد و آنچه مىخورند ، او مىخورد و ليكن به سرّ از ايشان جدا بود . » / 656 از « أبو الحسن خرقانى » « 2 » نشان فقر را پرسيدند . گفت : « آن سياه دل بود . » گفتند : معنى اين چگونه باشد ؟ گفت : « يعنى پس از رنگ سياه ، رنگى ديگر نبود . » / 711 « شقيق بلخى » گويد : « سه چيز قرين فقر است ؟ فراغت دل و سبكى حساب و راحت نفس . و سه چيز ، لازم توانگران است : رنج تن و شغل دل و سختى حساب . » [ تذكرة الاولياء / 237 ] « ابو حمزهء بغدادى » گويد : « دوستى فقرا سخت است و صبر نتوان كرد بر دوستى مگر صدّيقى . » / 725 « أبو محمّد رويم بن احمد » را پرسيدند از نعت فقير ، گفت : « فقير آنست كه نگه دارد سرّ خود را و گوش دارد نفس خود را و بگزارد فرايض خداى تعالى . » [ تذكرة الاولياء ص 486 ] در « احياء علوم الدّين » فقر - شعار صالحان - بشمار آمده است . و در ضمن حديثى مىخوانيم كه : « قال اللّه تعالى لموسى عليه السّلام يا موسى إذا رأيت الفقر مقبلا ، فقل مرحبا بشعار الصّالحين » [ احياء ج 4 ص 191 ]

--> ( 1 ) - براى اطّلاع از احوال و اقوال و مآخذ سرگذشت او رجوع شود به « ابو سعيد نامه » صص 246 - 245 - انتشارات دانشگاه تهران . ( 2 ) - براى اطّلاع از احوال و اقوال و مآخذ سرگذشت او رجوع شود به « ابو سعيد نامه » صص 242 - 241 - انتشارات دانشگاه تهران .